Het liefst wil ik klassiek muzikant worden in een orkest! – Jur Stevens aan het woord!

De kerstcadeaus zijn uitgepakt, het papier is opgeruimd en de naaldjes van de boom beginnen langzaam de vloer te ontdekken. Met frisse moed zijn we het nieuwe jaar ingegaan. Voor peuters draait kerst nog om stapels pakjes, lintjes die niet willen loslaten en speelgoed dat het liefst meteen uitgeprobeerd moet worden. Voor jongvolwassenen verschuift die waarde: minder dozen onder de boom, meer gesprekken aan tafel, meer gezelligheid met vrienden en familie. De cadeaus worden kleiner, maar de momenten groter. Toch is er in bijna elke familie wel één iemand, een goedbedoelende oom of tante, die het aandurft om een peuter een gitaar, keyboard, drumstel of microfoon cadeau te doen. Met liefde gegeven, met twinkelende ogen overhandigd… en met lichte paniek ontvangen door de ouders. Want zij beginnen het nieuwe jaar niet alleen met goede voornemens, maar ook met een schreeuwende peuter, een piepende versterker of een ritme dat vooral ritme wil zijn. Dan volgt een periode van hoop en strategie. Hopelijk verdwijnt de interesse vanzelf. Hopelijk raakt het instrument zoek achter de bank. Hopelijk valt er per ongeluk een batterij uit. Maar soms gebeurt het tegenovergestelde. Soms blijft het kind spelen. Niet om herrie te maken, maar omdat er echt plezier in zit. Omdat muziek geen speelgoed blijkt, maar een ontdekking. En dan zijn het de ouders die niet dempen, maar stimuleren, die ruimte maken, tijd geven, meeluisteren. Een van die jongvolwassenen hebben we vandaag aan het woord, en dat is Jur Stevens (16) uit Vijlen. Bij Jur was het echter niet een goedbedoelende oom of tante, maar zijn eigen ouders die besloten hem in de muzieknoten te zetten. “Dat klopt helemaal, haha! Ik ben al sinds drie jaar aan het trommelen en ik zag al heel snel dat ik deze hobby met mijn vader wilde delen, die tevens ook professioneel slagwerkmuzikant en dirigent is. Toch heb ik niet alleen van mijn vader de muziekgenen geërfd, ook mijn moeder speelt muziek. Hoe ouder ik werd, hoe meer ik verwikkeld raakte in het slagwerk. Zo ben ik nu vooral melodisch bezig (dus marimba, xylofoon etc.) en speel ik pauken.” En dat brengt Jur, met een berg aan muziekervaring, op een kruispunt. Inmiddels zit hij in het vijfde jaar van het vwo op het Sophianum in Gulpen en is het tijd om een vervolgkeuze te maken. “Ik ben altijd graag naar school gegaan, maar ik merk nu wel dat ik toe ben aan een nieuwe uitdaging.” En of dat er een in de muziekwereld zal zijn? “Dat is wel de bedoeling! Het liefst wil ik klassiek muzikant worden in een orkest. Ik ben twee maanden geleden op proefles geweest op de Robert Schumann Hochschule in Düsseldorf. Bij deze school moet je een concert spelen om toegelaten te worden. Mocht het er toch niet in zitten, dan blijf ik wel in de muziekwereld, dus op de open dag van het conservatorium in Maastricht in februari zul je me ook vinden. Plan B is namelijk om muziekdocent te worden.” Naast zijn passie voor muziek in het onderwijs is er in zijn vrije tijd ook genoeg ruimte voor zijn hobby. “Zeker! Ik oefen veel thuis, maar zit daarnaast ook bij het slagwerkensemble van de Koninklijke Oude Harmonie van Eijsden onder leiding van mijn vader. Daarnaast help ik ook graag andere verenigingen, zoals Brass Band Limburg (BBL), waar ik in november nog mee naar de Nederlandse Brassband Kampioenschappen ben gegaan.” Wie denkt dat Jur alleen maar noten leest, zit echter mis, want ook het nieuws bijhouden is een van de vaste dagelijkse bezigheden. Iets wat hem opviel in onze winterbreak? “Dan toch echt wel de spectaculaire ontvoering van president Maduro en zijn vrouw door de VS. Laten we vooropstellen dat Maduro geen lieverdje was: hij heeft het hele land kapotgemaakt. Het ontvoeren van een staatshoofd blijft bij mij wel twijfels oproepen.” Maar gelukkig kan Jur dat ook weer vrij makkelijk naast zich neerleggen. Wat hem wel stoort? “Dan zijn het toch al die toeristen die naar ’t Hijgend Hert gaan en de auto in de mooie natuur zetten en deze dan vaak ook beschadigen. Er zijn parkeerplekken genoeg, maar wie weet kan de gemeente daar eens iets aan doen. Het is een kwestie die leeft in het dorp.” Dan 2026, het jaar is nog maar net begonnen, maar vol kansen. Dingen die Jur ooit hoopt af te vinken? “Pfoe! Dan zou ik toch nog wel een keer heel graag het Noorderlicht willen zien of een reis naar Azië maken om kennis te maken met de cultuur daar.” En laten we voor Jur hopen dat een van die reizen in combinatie met een mooi concert mag plaatsvinden. Ongetwijfeld een prachtig kerstcadeau voor volgend jaar!

- Advertentie -